Επίλογος.

 

Και τελικά τι ;

Τι έμεινε ;

Πράγματα που το μόνο που πρέπει να τα κρατά είναι η μνήμη ,μέχρι και εκείνη κάποια στιγμή να ξεθωριάσει κι από ανάμνηση θα γίνουν αίσθηση .Και από αίσθηση κενό. Ο χρόνος λειτουργεί σαν ποιοτικός εκλεκτής σε φάμπρικα. Όλα τελειώνουν εκεί που τα αφήνεις. Κι ότι δεν αφήνεις πραγματικά δεν τελειώνει ποτέ.

    Άνθρωποι φεύγουν και έρχονται. Κάποιοί θέλουν να πάρουν, άλλοι να μοιραστούν και λίγοι μαγικοί ,να δώσουν. Ότι όμως και να θέλουν αυτό που πραγματικά σε ορίζει είναι οι επιλογές σου. Τι άκουσες και πότε άκουσες πραγματικά. Ποιους επέλεξες να πιστέψεις και ποιους όχι . Ποιους γνώρισες στα αλήθεια και σε ποιους επέτρεψες να σε γνωρίσουν. Σε ποιους άπλωσες το χέρι όταν είχες ανάγκη και ποια απλωμένα χέρια έπιασες. Ποιους κράτησες και ποιους άφησες. Κατάφερες να ορθώσεις ανάστημα στους φόβους σου και να εκτεθείς εκεί που άξιζε να το κάνεις η κρύφτηκες ντύνοντας τον φόβο σου με εγωισμό και υπερηφάνεια ;

   Δεν υπάρχει λόγος να ζημιώσεις μικρούς ανθρώπους ζητώντας δικαίωση γιατί ότι και να κερδίσουν με δόλο το κενό μέσα τους θα γεμίζει μόνο για λίγο και η χαρά θα τους γλιστράει πάντα μέσα από τα χέρια. Δεν αξίζει να τους κάνεις μεγαλύτερο κακό από αυτό που τους έχει κάνει η ιδιά τους η φύση. Πονάνε.

   Η ζωή είναι σύντομη. Της αξίζει να έχει το χρώμα και την μυρωδιά που εσύ θέλεις. Ζεις μόνο μια φορά. Μην επιλέγεις να πεθαίνεις πολλές κατά την διάρκεια.

  Τέλος. Το άκρο ενός διανύσματος που έχει διάρκεια ισάξια με τον χρόνο που χρειάζεσαι για να ανακαλύψεις τις υπόλοιπες συνιστώσες της εξίσωσης.

Το μεσοδιάστημα; Επίλογος.