Αγέλη.

Αγέλη.Αυτό πρέπει. Λίγους αλλά λύκους. Που δεν υπόσχονται. Δε χρειάζεται άλλωστε. Που δε λένε "ποτέ" και "πάντα". Που προστατεύουν ό,τι έχει αξία για αυτούς. Που δε μιλάνε. Επικοινωνούν. Που λένε αλήθειες δίχως να ζυγίζουν. Που πριν αμφισβητήσουν κάποιον αμφισβητούν πρώτα τον εαυτό τούς. Αυτοί οι λύκοι δεν κρύβονται. Στέκονται εκεί ,ώστε να μπορείς να τους βλέπεις πάντα. Είναι δεμένοι από κάτι πιο δυνατό από το αίμα η το συμφέρον. Τους δένει ο σεβασμός και η μοιρασιά. Έχουν πίστη ο ένας στον άλλο. Αλυχτούν τις νύχτες για να τους ακούς στα δύσκολα. Δεν έχουν ανάγκη το ποτήρι και τις λέξεις για να εκφραστούν. Δεν έχουν ανάγκη την επαφή για να είναι κοντά. Δεν ακουμπάν. Αγγίζουν. Δε ζητούν συγνώμη και δε λένε ευχαριστώ. Δε δειλιάζουν στα άσχημα και θησαυρίζουν τις χαρές. Δε φοβούνται να πέσουν γιατί ξέρουν ότι όσο αναπνέουν θα σηκώνονται. Όταν σου μιλούν σε κοιτάζουν στα μάτια. Γιατί το στόμα δεν είναι το μόνο που έχει κάτι να πει. Έχουν κώδικες και αξίες. Αξίες που βάσει αυτών κρίνουν και κρίνονται. Βοήθα έναν και θα στο γυρίσει πίσω. Αδίκησε τον και τον έχεις χάσει για πάντα. 

Να αναζητάς τους λύκους.

Τους ακούς που ουρλιάζουν στις ταράτσες;