Ημέρα 2η.

Αγαπητέ κύριε J.

Ξέχασα . Ξέχασα πόσα πολλά δεν γνωρίζω .Βρέθηκα σε λήθη ,έχοντας πάρα πολύ καιρό να συναντήσω κάτι που δεν κατανοώ . Η αντίληψη μου ,που τόσο βασίζομαι σε αυτή ,σκούριασε και πήρε σχήμα . 

Τετράγωνο.

 Έτσι ,σε αυτή την ναρκοληψία όταν παρουσιάστηκε κάτι καινούργιο για να μάθω , δεν το αναγνώρισα. Προσπάθησα να το εντάξω με το ζόρι σε αυτό το σκουριασμένο τετράγωνο . Μα αυτό δε χωρούσε .Κι’ εγώ έσπρωχνα .Κι αυτό δεν ταίριαζε . Κι εγώ έσπρωχνα . Άρχισα να χάνομαι και να χάνω μέσα σε αυτή την διαδικασία. Κι’ εγώ έσπρωχνα.  Μέχρι που ,προσπαθώντας να διαλύσω την ομίχλη, αποφάσισα να κόψω οτιδήποτε δεν χωράει μέσα του . Μα η γνώση , όπως και οι άνθρωποι , όταν τα πληγώνεις ματώνουν .Η ομίχλη όμως ,έφυγε στην θέα της πληγής . Και τότε είδα. Κατάλαβα και κατανόησα .

Και ήταν αργά .

Πάντα μου έλεγες ότι είναι άδικο να κρίνω κάποιον από την πιο σκοτεινή του στιγμή .Πάντα σου απαντούσα ότι είναι δίκαιο κάθε δράση να έχει αντίδραση. Τώρα ξέρω . Έμαθα. Δεν πρόκειται να χαθώ και να κάνω ξανά το ίδιο λάθος. Θα κάνω άλλα . Καινούργια . Εξάλλου η φαρέτρα είναι ατελείωτη . Εύχομαι μόνο να μην προκαλούν πληγές και μην έχουν όλα τους τον ίδιο νομοτελειακό χαρακτήρα .

Μέρα δεύτερη.

Με σεβασμό και εκτίμηση Λ.